Kamuflaż

Zdaję sobie sprawę z tego, że 3/4 postów na tym blogu to jest użalanie się nad sobą. Zapis wszystkich emocji, które odczuwałam i odczuwam. Człowiek czasami potrzebuje pomocy i dlatego chce zwrócić na siebie uwagę. Piszę tego posta, żeby zwrócić uwagę na ważny problem. Ludzie zakładają maski i stwierdzając to nie odkryłam Ameryki, aczkolwiek często zapominamy o tym fakcie. Nie wiemy o innych ludziach wielu rzeczy, wiemy tyle, ile dana osoba nam o sobie powie. Nie każdy jest tak wylewny jak ja, moim zdaniem ma to swoje zalety, ale przede wszystkim dużo wad. Być może osoba, z którą siedzisz w ławce, człowiek którego mijasz na ulicy, twój znajomy po zajęciach boryka się z problemami, o których nie masz pojęcia. Niewiele da się z tym faktem zrobić, ale jeśli zauważysz dziwne zachowanie drugiego człowieka, często możesz zareagować.

Nie bój się prosić o pomoc, jeśli tego potrzebujesz. Trzeba to zrobić w porę, inaczej może być już za późno. Osobiście mam zaburzenie osobowości z pogranicza - borderline. Wiele rzeczy robię spontanicznie, niektórych działań żałuję już po fakcie. Chociaż z drugiej strony właśnie "dzięki temu" znalazłam się tutaj w Olsztynie i studiuję na Uniwersytecie Warmińsko - Mazurskim Analizę i Kreowanie Trendów. Poznałam fajnych ludzi i nie żałuję mojej decyzji. Zrobię co w mojej mocy, żeby ukończyć ten kierunek, chociaż nie będzie łatwo z racji tego, z czym się mierzę na codzień.

Wśród ludzi czuję się dobrze, za to sam na sam ze sobą nie czuję się najlepiej. 

W relacjach romantycznych przywiązuję się za bardzo. Trudno mi jest odpuścić mimo oznak, że powinnam. Świadomość tego wszystkiego jest najgorsza, nie zawsze mogę kontrolować swoje zachowania, a już tym bardziej nie potrafię zapanować nad emocjami.

Nie boję się mówić o problemach. A to często sprawia, że jestem w środowisku brana za dziwaka, ahhhh... w sumie się nie dziwię. Wiem, że czasami problem sprawia fakt, że nie każdy jest w stanie wczuć się w sytuację drugiej osoby (pomijając osobowości psychopatyczne i socjopatyczne). Sama często się na tym łapię, pomimo tego że staram się jak cholera. 

(Nieco depresyjne piosenki. Mi czasem pomagają.)

Ten post zrobił się nieco przydługi. Podsumowując: skuteczna obserwacja i analizowanie zachowania swojego i innych osób jest czymś moim zdaniem ułatwiającym funkcjonowanie.

Nie bój się mówić o sobie, nie bój się też pomagać innym. Nie wstydź się swoich problemów - każdy jakieś ma. No i takie banalne powiedzenie: traktuj innych tak, jak sam chciałbyś być traktowany.

Chyba, że sam chciałbyś być traktowany źle - wtedy już nie ;)